Аударма өлеңі. Г. Әбдірахманова

Папасының қайтыс болғанына бір жыл толуына арнап Гуля
Ермұқанқызы Әбдірахманованың жазған өлеңі:

Я прислоняюсь вновь к твоей щеке –
Портрет всегда стоит перед глазами,
И память детсва возвращается ко мне,
С тоскливыми и теплыми слезами.
Я помню, как спешили мы к сестре
С роддома забирать, и я махала маме.
Потом писала письма детские Москве,
Просила в них, чтоб был скорее с нами.
Я помню, как скучала по тебе,
Рубашки запах ласково вдыхая,
Ты рад был каждой родинке на мне,
И гладил их, смеясь, считая.
Потом все чувства посвятил ты Камиле,
Нс сна, ни возрастной усталости не знал.
Играли вы дуэтом на домбре,
Гостей семьи с успехом развлекая.
Ты честным челевеком был,
Заботливым отцом и мужем,
Друзьям единомышленником слыл.
О, если б знал, как ты нам сильно нужен!
Склоняя головы перед могилою скорбя,
Мы говорим: «Какое горе потерять тебя!»


Төменде: Менің аудармам
Суретіңе қарап қамығып,
Аялай сүйем жүзіңді.
Сонау бір күнді сағынып,
Жанардан жасым үзілді.
Туғанда сіңлім… есімде…
Тулаған сонда жас кеуде.
Сол күні күздің кешінде
Хат жазғам саған Мәскеуге.
Алыста жүрген кезіңде,
Сүюші ем сурет-бейнеңді.
Сағынған сәтте өзіңді
Жылағам иіскеп жейдеңді.
Кәмила келді өмірге
Дәл өзіңе ұқсап қап.
Жылайды енді ол дағы
Домбырасын құшақтап.
Жылуын шашқан баршаға
Жүрегің сенің ерек-ті.
Болса да туыс қаншама
Өзіңнің орның бөлек-ті.
Тым қатал тағдыр бұйрығы
Қанатымыз бүгін қайрылған.
Қандай ғана қиын-ды
Әкемай, сенен айрылған.
23 шілде, 2000 жыл

Дидахмет
Әшімханұлы
logo